Sinds lange tijd droomde ik van een eigen speelplek. Een theater waar ik zelf maar ook anderen kon laten spelen. In 2011 werd die droom werkelijkheid. Toen liet ik achter in mijn tuin een gebouwtje neerpoten. Groot genoeg om er een podium in kwijt te kunnen en zo'n 30 toeschouwers. Daar deden ondertussen al heel wat artiesten van allerlei slag hun ding. Een uiteenlopend aanbod van muziek, theater, spoken word, comedy, cabaret en poëzie maar ook beeldende kunst. In 2018 strooide een storm roet in het eten door de bartent mee te nemen. Plannen om de tent te vervangen door een meer blijvend onderdak werden gesmeed maar Covid dacht er anders over. Toch gaf ik niet op. Terwijl de werken van start gingen wist ik al dat mijn speelplek een nieuwe start moest krijgen. Inspiratie daarvoor vond ik bij ons Moeke. Mijn moeder, vriendin en voorbeeld in de kunsten. Zo werdCasa Lucia een feit.